Trójjedyność Boga

 

1. Dowody jedności Boga:

1 Kor. 8,4; Judy 25; 1 Tym. 1,17

monoteizm-wiara w istnienie jednego Boga

podstawowe wyznanie wiary judaizmu-Szema: 5 Mojż. 6,4 i Mar. 12,29.

 

2. Dowody Troistości Boga:

 

1. a) Ojciec: Jan 6,27; 1 P 1,2; 1 Kor. 8,6;

 

1. b) Syn (Jezus, Słowo, Pan): Jan 1,1; Jan 20,28; Mat. 11,27; Filp.2,6

Pierwszy Kościół czcił Jezusa jako Pana: Rzym.10,9-13 i Filp.2,9-11

Uwaga: Pan po hebrajsku to Adonai, zaś po grecku to Kyrios

Nowy Testament odnosi do Jezusa starotestamentowe tytuły Boga: Filp.2,10 i

Iz.45,23; Hebr.1,10 i Iz.44,24

Syna należy czcić na równi z Ojcem: Jan 5,23;

 

19. c) Duch Święty:5,3-4; 1 Kor.2,10; 1 Kor.6,19.

 

3. Dowody trójjedyności Boga:

 

stworzenie świata: 1 Mojż.1,1-2 i Hebr.1,1-2;

nowe narodzenie: Jan 6,44 i Jan 3,16 i Jan 3,6 i Jan 1,12-13;

chrzest wodny: Mat.28,19;

chrzest w Duchu Świętym: Jan 7,37-39 i Dz. 1,4-5;

uświęcenie: 1 Kor.1,30 i Gal. 5,16-17 i Jan 17,17;

modlitwa: Mat.6,9-13 i Jan 16,23-24 i Rzym.8,26.

 

Chociaż trzy Osoby- Ojciec, Syn i Duch- są zdolne do niezależnych czynów, to jednak pozostają One jedno w myśli i zamierzeniach, ponieważ złączone są z sobą najmocniejszymi więzami miłości i każda poszczególna Osoba zna doskonale myśli dwu pozostałych. Mąż i żona, którzy się kochają i są złączeni wspólnotą celów, mogą służyć tutaj pewną analogią.

Codzienne doświadczenie uczy nas, że rodzaj jedności, o której mowa, nie jest czymś dziwnym. Atom jest jednością różnego rodzaju cząsteczek. Jajko składa się ze skorupki, białka i żółtka. Wreszcie człowiek stworzony na obraz Boga (1 Mojż.1,26-27) składa się z trzech części: ducha, duszy i ciała (1 Tes.5,23).

Syn i Duch są uważani za podporządkowanych, i w pewnym sensie zależnych od Ojca. Tak więc druga Osoba nazywa się Synem, choć nie możemy z tego wysnuć wniosku, że ma On początek. Jego udziałem od wieczności jest stosunek Synostwa względem Ojca. Także trzecia Osoba jest tradycyjnie przedstawiana jako pochodząca od Ojca i Syna. To wcale nie znaczy, że poszczególne Osoby posiadają różny stopień boskości, ale mówi o tym, że raczej istnieje wśród nich podział funkcji, przy czym Ojciec spełnia główną rolę.

Termin Osoba w odniesieniu do Boga znaczy o wiele więcej, niż wówczas, gdy odnosi się do ludzi.

Odwrócenie się od bałwochwalstwa

 

1. Nawrócenie się od bałwanów do Boga jako warunek konieczny służenia Bogu żywemu: 1 Tes. 1,9.

 

2. Człowiek nie znający Boga chodzi za bałwanami: 1 Kor. 12,2.

 

3. Boża prawda o życiu człowieka przed nawróceniem: Ef. 2,11-12.

 

4. Jezioro ogniste dla bałwochwalców: Obj. 21,8.

 

5. Boże przekleństwo dla czcicieli bałwanów: Ps. 115,4-8.

 

6. Bałwochwalcy nie odziedziczą Królestwa Bożego: 1 Kor. 6,9-10.

 

7. Bóg wzywa wszędzie wszystkich ludzi do nawrócenia: Dz. 17,29-31.

 

8. Boża kara za bałwochwalstwo do czwartego pokolenia: 5 Mojż. 5,6-9 (zobacz też słowa Pana Jezusa: Mat. 5,17-19).

 

9. Maria, matka Jezusa nie ma nic wspólnego z władcą ciemności o imieniu Królowa Niebios, który podaje się za Marię i zwodzi ludzi, gdyż Maria była Żydówką i wypełniała Słowo Boże. Należy wyrzec się oddawania czci Królowej Niebios:

Jer. 44,16-23. Maria jest stworzeniem, a stworzeniu nie należy oddawać czci:

Rzym. 1,25-26;  Dz. 10,25-26; Iz. 42,5-8.

 

10. Oddawanie czci hostii jest bałwochwalstwem i ponownym krzyżowaniem Jezusa : Hebr.9,28; Hebr.10,8-14 (jedna ofiara!).

 

11. Kol.3,5-6-chciwość też jest bałwochwalstwem!

 

12. 5 Mojż.5,6-7-odwróć się od wszystkiego co nie jest prawdziwym Bogiem (nałogi, idole, itp.).

 

13. Uciekaj od bałwochwalstwa! (1Kor.10,14). Wyrzeknij się go! Zerwij swoją społeczność z demonami (1Kor.10,20)!

Nawrócenie do Boga

 

1. Znaczenie słów: hebrajskiego i greckiego, tłumaczonego na język polski jako nawrócenie (upamiętanie):

wewnętrzna decyzja wywołująca odwrócenie się i podążanie w zupełnie nowym kierunku.

 

2. Nawrócenie łączy się zawsze z uświadomieniem sobie stanu własnej grzeszności i odłączenia przez grzech od Boga, jest przeżyciem świadomości sądu Bożego nad własnymi grzechami

(a szczególnie nad niewiarą w Jezusa) i doświadczeniem łaski odpuszczenia grzechów.

 

3. Każdy nie odrodzony, grzeszny człowiek zbacza na własną drogę życia, która oddala go od Boga. Dlatego przez nawrócenie taki człowiek zatrzymuje się, uświadamia sobie swój tragiczny stan, podejmuje wewnętrzną decyzję powrotu do Boga i odwraca się od starego stylu życia i dalej służy całym sercem Panu Jezusowi.

 

4. Biblijne nawrócenie rodzi się nie z woli człowieka, ale z suwerennej łaski Boga. Bez działania Bożej łaski i Ducha Bożego człowiek pozostawiony samemu sobie jest niezdolny do nawrócenia. (Ps. 80,4; Treny 5,21; Rzym. 2,4; Dz. 11,18; Jan 16,7-8; Jan 6,44).

 

5. Dlatego, jeśli Bóg daje możliwość nawrócenia, to nie wolno tego odkładać na później. Nie wiadomo, czy później będzie jeszcze taka okazja! (Iz. 55,6-7; Job 33,29-30; Hebr. 3,7-8). Czło- wiek już za życia może wyjść poza „miejsce upamiętania”, to znaczy znaleźć się w miejscu, w którym Duch Boży przestanie go nakłaniać do upamiętania i, nawet zanim jeszcze przekroczy bramę wieczności, wszelka nadzieja zostanie pogrzebana. (Mat. 27,3-5; Hebr. 12,16-17; Łuk.13, 3-5).

 

6. Bóg obecnie wzywa wszystkich ludzi do nawrócenia: Dz. 17,30-31; Iz. 53, 6.

 

7. Nawrócenie obejmuje całą duszę człowieka (Dz. 2,37-38): umysł (zdali sobie sprawę, że odrzucenie Jezusa było błędem), uczucia (byli poruszeni do głębi) i wolę („co mamy czynić?”).

 

8. Nawrócenie syna marnotrawnego (Łuk. 15,11-32) składało się z dwóch części: decyzji (wiersz 18) i jej wykonania (wiersz 20). Te dwie części (tzn. decyzja i jej wykonanie) muszą być obecne w każdym prawdziwym nawróceniu!

 

9. Prawdziwe nawrócenie zawsze wydaje dobry owoc (Mat. 3,8; Dz. 26,20); inaczej jest ono fałszywe (Mat. 27,3-5).

 

10. Nawrócenie jest jedyną drogą do prawdziwej Bożej wiary: Mar. 1,14-15; Łuk. 24,46-47;

Dz. 20, 20-21; Hebr. 6,1.

 

11. Określenie „martwe uczynki” dotyczy wszystkich ludzkich działań i czynów (nawet tych dobrych, czy religijnych), które nie są oparte na nawróceniu i wierze: Iz. 64,6; Rzym. 3,20;

Ef. 2,8-9; Rzym. 3,23. Przy prawdziwym nawróceniu człowiek odwraca się od martwych uczynków!